Wojskowy sąd polowy skazał Rogińskiego 23 lipca 1863 na karę śmierci przez powieszenie, którą w. ks. Konstanty za wstawiennictwem gen. Nostitza zmienił mu 31 sierpnia 1863 na dwadzieścia lat ciężkich robót. 14 sierpnia 1863 został wywieziony na Syberię. Pracował przez pięć lat w warzelniach soli w Usolu, po czym przeszedł na osiedlenie i mieszkał początkowo w Irkucku, zarabiając jako introligator i dorożkarz. W 1870 został zarządzającym składami spirytusu w Witimie nad Leną (prawdopodobnie dzięki poparciu gen. Sinielnikowa, którego w czasie powstania puścił wolno pod Brześciem, a który w owym czasie był generał gubernatorem Syberii). W 1881 powrócił do Irkucka, a następnie mieszkał do 1892 w Wierchnieudyńsku (ob. Ułan Ude). Uzyskawszy w 1890 zezwolenie na powrót do kraju, skorzystał zeń w 1892. Początkowo spędził kilka lat w lubelskim, a następnie udał się na Ukrainę, gdzie do 1913 pracował jako buchalter leśny w Kumejkach, po czym zamieszkał u swego syna w Sieniawie i tam 20 lutego 1915 zmarł.
Na Syberii Rogiński poślubił Ludwikę Neumanównę (Neymonównę), nauczycielkę, z którą miał syna Wacława i córkę Halinę Joannę.