Pancerz pionowy wykonany był ze stali utwardzanej metodą Harveya.
Napęd stanowiły dwie czterocylindrowe pionowe maszyny parowe potrójnego rozprężania, napędzające bezpośrednio po jednej śrubie, o łącznej kontraktowej mocy indykowanej 16 500 KM. Na próbach stoczniowych w 1902 roku maszyny rozwinęły średnią moc 16 848 KM. Parę dla maszyn dawało 26 kotłów wodnorurkowych systemu Belleville, rozmieszczonych w czterech kotłowniach. Spaliny odprowadzane były przez cztery wysokie, proste, szeroko rozstawione kominy. Zapas paliwa – węgla – wynosił 750 ton, maksymalnie 1020 ton. Zasięg wynosił 3900 mil morskich przy prędkości 10 węzłów lub 2325 mil morskich przy 13,8 węzła z normalnym zapasem węgla.
thumb|„Bajan” jako japoński „Aso” w 1915 roku. Zwraca uwagę galeryjka admiralska na rufie i działo 76 mm (oryginalnie 75 mm) obok niej. Z elementów konstrukcji i wyposażenia odróżniających od siebie okręty tego typu, „Bajan” posiadał dwa wysokie maszty, o podobnej konstrukcji, służące głównie do sygnalizacji. Na rufowym maszcie była umieszczona platforma z dwoma działkami 47 mm (mars bojowy), na wysokości 12,8 m nad wodą.