Wkrótce potem z nowymi inicjatywami oskarżenia Bryta wystąpili biskupi galijscy: Łazarz i Heros. Zarzucili mu herezję i złożyli wniosek do biskupa Cezarei – Eulogiusza. Proces rozpoczął się 20 grudnia 415 roku w Diospolis, jednak ani Augustyn, ani Hieronim, ani Orozjusz w nim nie uczestniczyli. W jego trakcie Pelagiusz odciął się od poglądów swojego ucznia Celestiusza i wyjaśnił wątpliwości dotyczące jego własnych pism. W wyniku tego został uniewinniony, natomiast poglądy jego uczniów (pelagianizm) zostały potępione. Gdy Augustyn dowiedział się o przebiegu procesu, rozpoczął pracę nad dziełem Dzieje procesu Pelagiusza, które stanowi główne źródło wiedzy na ten temat.
W połowie 416 roku na synodzie w Kartaginie Pelagiusz został potępiony, a biskupi wysłali wiadomość do Rzymu by włączyć Pelagiusza do grona heretyków. Krótko później odbył się drugi synod, tym razem w Milewe, w którym wziął udział Augustyn. Biskupi wydali podobny werdykt do poprzedniego i ponownie zwrócili się do papieża. Pelagiusz przebywał w tym czasie w Jerozolimie i nauczał, a dołączyły do niego Melania Młodsza z mężem Walerianem Pinianusem i matką Albiną. Niechęć do Pelagiusza wzmogła się, gdy w Betlejem podpalony został klasztor, w którym mieszkał Hieronim, a także zamordowano kilka osób.