Przyciągnęło również niekorzystną uwagę władz, przez co musiał on wrócić do domu, rząd powstrzymał się jednak od umieszczenia go w areszcie. Po krótkim okresie bezrobocia Taraki zaczął pracować dla misji amerykańskiej w Kabulu jako tłumacz. Rzucił tę pracę w 1958 roku i założył własną firmę tłumaczeniową, biuro tłumaczeń Nur. Pracę zakończył w 1963 roku i skupił się na utworzeniu Ludowo-Demokratycznej Partii Afganistanu. thumb|240px|Sztandar partyjny Ludowo-Demokratycznej Partii Afganistanu Na zjeździe założycielskim L-DPA, który odbył się w jego domu, wygrał wybory na sekretarza generalnego. Jego kontrkandydatem był Babrak Karmal. 1 stycznia 1965 roku Karmal został mianowany drugim sekretarzem. Startował jako kandydat L-DPA podczas wyborów parlamentarnych we wrześniu 1965 jednak nie zdobył miejsca. Krótko po wyborach uruchomił pierwszą poważną gazetę lewicową w Afganistanie, „Chalk”. Gazeta w ciągu miesiąca od pierwszego druku została zakazana przez rząd. W 1967 roku, niecałe dwa lata po powstaniu, L-DPA podzieliła się na dwie fakcje. Największa z nich Chalk była prowadzona przez Tarakiego natomiast Parczam przez Karmala. Różnice między nimi były ideologiczne, Taraki wspierał utworzenie państwa zbliżonego do modelu leninowskiego, Karmal chciał natomiast utworzenia „szerokiego frontu demokratycznego”.