Rządy Tarakiego i Amina Po udanej rewolucji władzę jako premier i przewodniczący Prezydium Rady Rewolucyjnej objął Taraki, który zachował swoją posadę sekretarza generalnego partii. Początkowo Taraki utworzył rząd składający się z dwóch przedstawicieli Parczam i ChalkGladstone 2001, s. 117.. Karmal objął stanowisko wiceprzewodniczącego Rady Rewolucyjnej, a Amin został ministrem spraw zagranicznychBrecher & Wilkenfeld 1997, s. 356. – doprowadziło to do starć między tą dwójką zapoczątkowanych sporem co do przyznania członkostw oficerów, którzy brali udział w rewolucji w Komitecie Centralnym LDPA, co zresztą zostało przegłosowane na korzyść wojskowych czemu sprzeciwiał się KarmalRasanayagam 2005, s. 71.. 27 czerwca, a więc trzy miesiące po rewolucji, Amin doprowadził Chalk do wyłącznego prawa do formułowania polityki rządu i podejmowania decyzjiRasanayagam 2005, s. 72–73.. Od lipca Amin prowadził wspartą przez Tarakiego akcję przeciwko Parczam. Karmal w obawie o swoje bezpieczeństwo ukrywał się w domu swojego przyjaciela z ZSRR. Karmal ponadto próbował skontaktować się z radzieckim ambasadorem w Afganistanie, Aleksandrem Puzanowem, aby omówić z nim zaistniałą sytuację – Puzanow odmówił spotkania i ujawnił lokalizację Karmala Aminowi.