Tłumaczenie nazwano początkowo Biblią Tyniecką, ze względu na źródło inicjatywy, którym był zakon benedyktynów z Tyńca. Ponieważ ukazało się na rok przed milenijną rocznicą symbolicznego chrztu Polski, określono je ostatecznie jako Biblia Tysiąclecia.
Inicjatorzy przekładu zdecydowali się na rekrutację dużego grona tłumaczy, przede wszystkim ze względu na postulowaną szybkość tłumaczenia. Większość biblistów zaproszonych do projektu odpowiedziała pozytywnie. Jako jeden z niewielu odmówił (według własnej relacji) Eugeniusz Dąbrowski, który uważał, że nie ma w Polsce wystarczającego zespołu hebraistów, mogących sprostać zadaniu tłumaczenia Starego Testamentu. Pierwsze maszynopisy zaczęły nadchodzić do Tyńca jesienią 1959 roku, cała praca trwała kilka lat, a przekład został opublikowany w roku 1965. Jako dzień jej wydania przyjmuje się 2 sierpnia 1965 gdyż tego dnia ks. Piotr Granatowicz SAC, dyrektor Pallottinum, podarował pierwsze egzemplarze prymasowi ks. kard. Stefanowi Wyszyńskiemu. Jesienią tego roku polski prymas wręczył papieżowi Pawłowi VI specjalnie przygotowany egzemplarz BT.