Projekt nie został jednak zrealizowany.
W 1982 rozpoczęto wznoszenie skrzydła północno-zachodniego według projektu Feliksa Dzierżanowskiego. W latach 1991–1993 budowę nadzorowała firma Dom i Miasto (Czesław Bielecki, Jerzy Heymer, Maria Twardowska, Michał Owadowicz, Tomasz Czerkawski), a następnie w latach 1993–1999 Autorskie Biuro Architektoniczne Barbary i Janusza Twardowskich. W trakcie prac przedłużono klatkę schodową w holu głównym umożliwiając bezpośrednie wejście do sali wystawowej w nowej części budynku. 14 grudnia 2000 nad wejściem do sali Narutowicza odsłonięto tablicę upamiętniającą Gabriela Narutowicza, który został zastrzelony w Zachęcie 16 grudnia 1922 oraz tablicę pamięci Wojciecha Gersona, współzałożyciela Towarzystwa, nad salą jego imienia.
Od 1900 w pałacu „Zachęty” mieściły się następujące instytucje: 1900 – 1942 – Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych 1942 – 1945 – Haus der Deutschen Kultur (Dom Niemieckiej Kultury, nazistowska instytucja kultury) 1949 – 1989 – Centralne Biuro Wystaw Artystycznych 1989 – 2003 – Państwowa Galeria Sztuki Zachęta 2003 – 2012 – „Zachęta” – Narodowa Galeria Sztuki 2012 – obecnie – Zachęta – Narodowa Galeria Sztuki.
Budynek został wpisany do rejestru zabytków pod nr 705 z 1.07.1965.
Galeria
Historia Początki Zachęty