XX wieku pod wpływem ówczesnego kulturoznawstwa, które podważyło esencjalistyczne rozumienie pojęcia rasy, traktując je jako twór specyficznych historycznych sytuacji i socjopolitycznego procesu negocjacji.
Zgodnie z nowym ujęciem Mandżurowie byli nie tyle narodem, co wieloetniczną organizacją stworzoną przez przywódców dżurdżeńskiego klanu Aisin Gioro w celu podboju Chin. Ci przywódcy to kolejno Nurhaczy (zm. 1626), Hong Taiji (zm. 1643) i Dorgon (zm. 1650). W 1599 Nurhaczy zaaranżował przedsięwzięcie adaptacji pisma mongolskiego do zapisywania języka dżurdżeńskiego i w ten sposób powstało pismo i język mandżurski. W 1615 powołał on organizację chorągwi, które były jednocześnie jednostkami wojskowymi, jak i ekonomicznymi, co wiązało się z faktem, że obejmowały nie tylko wojowników, ale również ich rodziny. Podobnie do mameluków na Bliskim Wschodzie, wszyscy członkowie chorągwi byli prawnie niewolnikami klanu Aisin Gioro.