Chcąc nadać jej bardziej trwałą formę, przystąpił do opisanych powżej instytucjonalnych reform, które położyły podwaliny pod powstanie narodu Mandżurów. Zbudowana przez niego organizacja militarna była armią nowego wzoru. Nurhaczy energicznie rekrutował chińskich wojskowych, którzy służyli mu jako doradcy i dowódcy. W rezultacie jego chorągwie łączyły zdolności bojowe mongolskiej i dżurdżeńskiej jazdy z chińskimi umiejętnościami w zakresie inżynierii wojskowej oraz użycia łuków i broni palnej przez piechotę. Należący do chorągwi Chińczycy nauczyli się również od Portugalczyków sztuki odlewania i używania armat.
thumb|upright=1.3|Północna Azja w 1636 W 1616 Nurhaczy ogłosił się władcą , tym samym uznając się za kontynuatora dżurdżeńskiego państwa Jin, które podbiło północne Chiny w XII wieku. Jednak to dopiero jego następca, Hong Taiji (1626–1643), na dotychczasową feudalną organizację nałożył nową biurokratyczną strukturę i przestał być pierwszym wśród równych mu mandżurskich książąt, stając się jedynym wśród nich cesarzem, rządzącym za pośrednictwem rekrutujących się spośród członków chorągwi urzędników. Rekrutowani przez niego Chińczycy zaczęli tworzyć swoisty cesarski gabinet cieni, z i Sześcioma Ministerstwami, ściśle naśladujący rząd Mingów.