Zwycięstwo nad faworyzowanym Yamadą dało mu szanse zrewanżowania się Kenowi, gdyż właściciele ustalili, że w pierwszej obronie tytułu Króla Pancrase, Shamrock zmierzy się właśnie z Ruttenem.
Do walki doszło 10 marca 1995. Rutten szybko uległ Shamrokowi, poddając się wskutek założonej dźwigni na kolano w pierwszej minucie pojedynku. Kolejny raz wyszły braki parterowe u Holendra. Po niedługim czasie treningi przyniosły ogromną poprawę umiejętności grapplerskich. Przez cały rok Rutten stoczył siedem pojedynków, wszystkie wygrał w tym sześć przez poddanie rywala m.in. Takaku Fuke, Maurice Smitha, obu dźwignią na nogę oraz w rewanżu na punkty Franka Shamrocka.
1 sierpnia 1995 zdobył tytuł Króla Pancrace, zwyciężając Minoru Suzukiego w 16 minucie walki poprzez duszenie gilotynowe. Potem odniósł kontuzję i nie mógł bronić tytuł, więc postanowiono zawiesić tytuł. W czasie gdy Rutten leczył kontuzję, odbył się pojedynek o tymczasowy tytuł między Frankiem Shamrockiem a Minoru Suzukim. Wygrał Shamrock. Do walki unifikacyjnej doszło 16 maja 1996. Rutten obronił tytuł, rozcinając twarz Shamrocka celnymi ciosami, które zmusiły lekarzy do przerwania pojedynku.