W okresie międzywojennym dwór należał do Karola Myślińskiego.
Grochów IV nadano przywilejem z 20 września 1784 roku kapitanowi Boguckiemu z korpusu pontonierów. W 1800 roku znajdował się w posiadaniu Bertholdiego.
Grochów V, noszący nazwę Zapowiednia, stanowił część dóbr Kawęczyn. Nadano go przywilejem z 7 stycznia 1784 roku Franciszkowi Samsonowiczowi, obywatelowi miasta Pragi. W 1840 roku był w posiadaniu Jana Emanuela Brühla.
Grochów VI nadano przywilejem z 23 kwietnia 1784 roku Piotrowi Sumińskiemu, kasztelanowi brzeskokujawskiemu. W 1880 roku wraz z częścią V znajdował się w rękach Brühlów. Grunty te podzielono na mniejsze działki, które następnie przekazano w dzierżawę m.in. Janowi Hochowi i Stenzlowi (Stenclowi). Powstały tu mydlarnie i inne zakłady przemysłowe. W 1880 roku powstała tu fabryka zapałek Teofila Bieńkowskiego.
Grochów VII (późniejszy Witolin) nadano przywilejem z 1 lipca 1789 Feliksowi Szamborskiemu. W 1880 roku znajdował się w posiadaniu Łempickiego.
Grochów VIII nadano przywilejem z 1 lipca 1789 Grzegorzowi Szamborskiemu. W 1880 roku znajdował się w posiadaniu Baliszewskiego.