Na gruntach tej osady znajdował się lasek związany z bitwą stoczoną na terenie Grochowa w czasie powstania listopadowego w 1831 roku, którego relikty zachowały się pomiędzy ulicą Dobrowoja a aleją Waszyngtona.
Posiadacze poszczególnych części Grochowa uzyskali ich pełną własność na mocy carskiego dekretu z 24 czerwca 1870.
W latach 1822–1823, po wybudowaniu szosy brzeskiej w rejonie dzisiejszej ulicy Grochowskiej, zaczęli osiedlać się tkacze i przędzalnicy, korzystający z surowców (len, konopie siewne, wełna) sprowadzanych ze wschodnich obszarów Królestwa Polskiego i zachodnich prowincji Imperium Rosyjskiego. Miejscowe produkty szybko zyskały uznanie.
25 lutego 1831 pod ówczesną wsią miała miejsce największa bitwa powstania listopadowego — bitwa o Olszynkę Grochowską, w której uczestniczyły wojska polskie dowodzone przez Józefa Chłopickiego oraz wojska rosyjskie pod dowództwem Iwana Dybicza. Toczyły się tu ciężkie walki na przedpolach Warszawy o opanowanie traktu brzeskiego. W bitwie uczestniczył m.in. 4 pułk piechoty, zwany „Czwartakami”. Rosjanom nie udało się zdobyć warszawskiej Pragi.
Od początku XIX wieku do lat 60.