Konstrukcja Każdy automat odpowiada wyżej wymienionym definicjom. Jego budowa musi się opierać na konkretnych danych. Nie mogą istnieć w jednym automacie dwie komórki, które nie mają wszystkich elementów takich samych (różnią się choćby liczbą sąsiadów). Budowa wszystkich komórek musi być identyczna (muszą mieć tyle samo sąsiadów, takie same zbiory stanów itp.). Budowa elementów automatu może również wpłynąć znacząco na jego jakość.
Siatka automatu komórkowego thumb|Automat komórkowy na siatce heksagonalnej Każdy automat posiada przestrzeń, w której następuje jego ewolucja. Z definicji automatu taką przestrzeń tworzą jednakowe komórki, a nazywamy ją siatką Każda komórka przechowuje swój stan – zależny od przestrzeni stanów. Komórki różnią się, są niezależne oraz każdą komórkę można jednoznacznie zidentyfikować poprzez jej położenie na siatce.
Istnieją trzy konstrukcyjne czynniki automatu komórkowego, które w zasadniczy sposób wpływają na strukturę siatki: wymiar przestrzeni, zależny od wielkości badanego problemu (siatka 1D, 2D, 3D, nD); warunek regularności, mówiący o całkowitym zapełnieniu siatki przez jednakowe komórki (komórki trójkątne, kwadratowe, sześciokątne dla 2D, sześcienne lub w kształcie dwunastościanów rombowych dla 3D etc.); liczba sąsiadów (zależna od obu powyższych).
Sąsiedztwo komórek