Do ziemi sieradzkiej należy obszar Konstantynowa Łódzkiego na południe od Neru i obejmujący części miasta Józefów i Bechcice; w drugiej połowie XVI wieku Bechcice i sąsiednie tereny (Józefów) leżały w powiecie szadkowskim województwa sieradzkiego.
Według danych z roku 2007 Konstantynów Łódzki ma obszar 27,25 km², w tym: użytki rolne: 68% (19,29 km²) użytki leśne: 11% (2,94 km²) pozostałe: 5,02 km²
Miasto stanowi 5,54% powierzchni powiatu pabianickiego.
Historia Miejscowość została założona w 1821 na gruntach wsi Żabice Wielkie jako prywatna osada fabryczna Mikołaja Krzywca-Okołowicza, przeznaczona dla przybywających z Niemiec sukienników i płócienników. Nazwę Konstantynów otrzymała w 1824.
W 1830 Konstantynów otrzymał prawa miejskie. Utracił je w 1870 i uzyskał ponownie w 1924.
W końcu 1939 Konstantynów został wcielony do Rzeszy Niemieckiej (prowincja Kraj Warty), a nowe władze zaplanowały usunięcie z miasta ludności polskiej i żydowskiej i pełną jego germanizację. Początkowo utrzymano polską nazwę, ale pisaną i wymawianą z niemiecka – „Konstantinow”. Od 3 grudnia 1939 r. nastąpiła zmiana nazwy na Treustadt (Wierne miasto), która utrzymała się do maja 1940 r. W 1941 r. miała miejsce zmiana na Lindenau, a od 18 maja 1943 r. do końca okupacji (18 stycznia 1945) miasto nazywało się Tuchingen (od niem.