Labuda nawiązał też wtedy współpracę z „Gryfem”, czwartym wcieleniem pisma, które założył w 1908 r. sam Aleksander Majkowski, i zaczął redagować jego dodatek comiesięczny pt. „Gryf Kaszubski. Pismo dla ludu pomorskiego”. Od października 1931 r. do września 1932 r. Labuda wydał 12 numerów tego dodatku, który miał być głosem działaczy ZRK. Publikował w nim po polsku i kaszubsku, zamieszczał szkice historyczne i językowe, wiersze i krótkie opowiastki, a przede wszystkim felietony. Już w pierwszym numerze, na ostatniej stronie pojawił się tytuł „Gùczów Mack gôdô”. Narodził się ten sławny bohater – „alter ego” autora.
Ogółem w „Gryfie Kaszubskim” pojawiło się 10 tych felietonów. Połowę z nich Labuda wydał własnym nakładem w Kartuzach w dwóch rzutach w 1933 i 1934 r. w małym bibliofilskim tomiku pt. „Kąsk do smiéchù” dodając krótki wstęp i zabawny wiersz-fraszkę „Kątór ë żabë”. Powoli jednak bohater i jego autor zaczęli zdobywać sobie popularność i Labuda kontynuował pisanie felietonów przez wiele lat aż do końca życia. Napisał ich ponad 300. W 1935 r. ukazała się też kolejna książka z utworami „Aleksa” – 7 jego wierszy, m.in. „Marsz Zrzeszińców”, „Rok stari” i „Òjcze nasz”, włączył Jan Trepczyk do wydanego wtedy zbioru pt. „Kaszëbsczi piesniôk. Dzél I” (Rogoźno Wlkp.