Nie działo się to bez powodu, w różnych wypadkach utracono bowiem prawie 50% wyprodukowanych F-100 A.

Wersję F-100 B opracowywano początkowo jako uniwersalny myśliwiec zdolny do lotów w każdej pogodzie, później jako samolot myśliwsko-bombowy. Ostatecznie z powodu znaczących zmian w konstrukcji zmieniono oznaczenie na F-107A. Samolot nie wszedł jednak do produkcji seryjnej.

Najpopularniejszymi wersjami F-100 były wersje myśliwsko-bombowe F-100C i D. Aby przystosować samolot do zwalczania celów naziemnych poddano go szeregowi modyfikacji polegających na: dodaniu węzłów uzbrojenia pod skrzydłami i kadłubem, możliwości przenoszenia paliwa w skrzydłach, zmianach w awionice (wyposażenie w autopilota).

Poza wspomnianymi wersjami produkowano wariant szkoleniowy F-100F (z niewiadomych przyczyn nie istniał wariant F-100E). Podczas wojny wietnamskiej pełnił on rolę samolotu zwalczającego obronę przeciwlotniczą i stacje radarowe Wild Weasel.

Samolot F-100 zapoczątkował serię samolotów ponaddźwiękowych nazywaną serią stulecia – „the century series”.

F-100 nazywany był w USAF „The Hun”, co stanowiło skrót od „The Hundred” i aluzję do numeru samolotu.