Problematyka więzi społecznej znalazła najpierw opracowanie w socjologii Émile'a Durkheima i jego szkoły. W dziele O podziale pracy społecznej (1893) Durkheim opisał ewolucję społeczeństw, w której społeczeństwa przechodziły od więzi opartej na solidarności mechanicznej (społeczeństwa plemienne, w których jednostki są do siebie podobne) do solidarności organicznej (społeczeństwa nowoczesne, w których istnieje głęboki podział pracy i powiązanie jednostek licznymi więzami zależności i specjalizacji).
Właściwym początkiem solidaryzmu była praca Léona Bourgeois'a Solidarité (1896), która tezy na temat roli solidarności jako więzi społecznej przekształcała w doktrynę społeczno-polityczną, mającą być odrębną zarówno od liberalizmu, jak i socjalizmu. Idee solidarystyczne miały być realizowane poprzez prawo i instytucje. Bourgeois wskazywał trzy podstawowe kierunki zmian prawnych: zabezpieczenie obywateli przed nieszczęśliwymi wypadkami, zagwarantowanie minimum egzystencji oraz darmowa edukacja. Dzięki politycznej pozycji Bourgeoisa (który był premierem Francji w latach 1895-1896) niektóre z tych zadań udało się zrealizować w III Republice za pomocą ustawodawstwa socjalnego i ochronnego.