Drugim istotnym teoretykiem solidaryzmu był Léon Duguit, który rozwinął solidarystyczną koncepcję prawa. Koncepcja prawa Duguita odnosiła się krytycznie do indywidualistycznego podejścia w prawie (łączonego z Lockiem i Rousseau) oraz do koncepcji pozytywistycznych, zarzucając im metafizyczne podejście do pojęć abstrakcyjnych (takich jak interes powszechny, wola powszechna, umowa społeczna, a także prawo podmiotowe, podmiot prawa, osoba prawna. Zdaniem Duguita nauka prawa skupiła się na tych abstrakcjach, zamiast zainteresować się prawem jako rzeczywistą więzią społeczną opartą na solidarności. Duguit postulował zbliżenie nauk prawnych do socjologii w ujęciu Durkheimowskim. Jedną z najbardziej znanych konsekwencji jego koncepcji było postulowane odrzucenie instytucji prawa podmiotowego (lub rozwinięcia instytucji nadużycia prawa podmiotowego) zarówno w prawie cywilnym, jak i publicznym.
Idee solidaryzmu zostały przyjęte przez niektóre francuskie ugrupowania polityczne: Radykalną Partię Socjalistyczną. Niektóre idee solidarystów były zbieżne z programem radykałów i socjalistów Frontu Ludowego, co pozwalało na współpracę polityczną, pomimo znaczących różnic w ostatecznych celach i stosowanych środkach obu nurtów.