Chanowie krymscy skupiali się wówczas głównie na wojnach z Moskwą (najpierw rywalizując z nią o dominację nad Chanatem Kazańskim i Chanatem Astrachańskim, a po 1555 roku w celu ich wyzwolenia spod moskiewskiej okupacji). Szczytowym momentem tego okresu była wyprawa tatarsko-turecka na Astrachań w 1569 roku oraz spalenie Moskwy przez Tatarów w 1571 roku. Mimo to Moskwa obroniła swoje zdobycze i w 1593 roku zawarto pokój krymsko-moskiewski. Przez cały ten okres dochodziło jedynie do niewielkich najazdów tatarskich na ziemie Polski i Litwy – zazwyczaj z powodu biedy i głodu, bez celów politycznych. Do większych wypraw doszło tylko w 1558 i 1569 roku.
Przeciwko Rzeczypospolitej i Habsburgom Już od 1594 roku Tatarzy angażują się głównie w wojnę turecko-habsburską, na nowo też zaczyna dochodzić do dużych najazdów na (sympatyzującą wówczas z Habsburgami) Rzeczpospolitą. Nie powstrzymały napadów ani polsko-turecki traktat w Buszy (1617 r.), ani w Chocimiu (1621 r.). Na lata 1605–1633 przypadło największe (po latach 1474–1534) natężenie najazdów tatarskich na PolskęTatarskie najazdy na Polskę – przebieg i skutki, edulandia.pl, 17 kwietnia 2009..