przeniesiono tu obraz Matki Boskiej z Białynicz.
W 1660 r. twierdza dowodzona przez generała artylerii litewskiej Mikołaja Judyckiego wytrzymała cztery ataki Rosjan podczas trzymiesięcznego oblężenia, co współcześni przypisywali interwencji Maryi i z tego powodu została nazwana „litewską Jasną Górą”. Forteca ta jako jedna z trzech na Litwie (obok Słucka i Nieświeża) pozostała niezdobyta aż do końca wojny. W czasie III wojny północnej w 1706 r. twierdzę zdobyli Szwedzi, a w 1709 r. odbił ją hetman polny litewski Grzegorz Antoni Ogiński. Po II rozbiorze Rzeczypospolitej w 1793 r. Lachowicze znalazły się pod panowaniem Cesarstwa Rosyjskiego (zabór rosyjski). W 1919 r. miasto weszło w skład odrodzonej Polski. W 1920 r. zostało przejściowo zajęte przez bolszewików. Ostateczną przynależność Lachowicz do Polski potwierdził traktat ryski z 1921 r., kończący wojnę polsko-radziecką. W 1921 r. mieszkało tu 2819 osób, w tym 1411 Żydów, 1356 Polaków, 42 Białorusinów i 10 osób innej narodowości. 1656 mieszkańców było wyznania mojżeszowego, 1035 rzymskokatolickiego, 101 prawosławnego, a 27 innegohttps://pbc.biaman.pl/dlibra/publication/1966/edition/3085/content. Podczas okupacji hitlerowskiej, w październiku 1941 r. Niemcy utworzyli getto dla żydowskich mieszkańców, w którym przebywało około 3500 osób.