W sytuacji pokazanej na rysunku obok, zgodnie z podejściem Arystotelesa, tylko obserwator nieruchomy ma rację. W roku 1604 Galileusz uznał, że obaj obserwatorzy mówią prawdę, formułując prawo względności: Wszystkie układy odniesienia poruszające się względem siebie ze stałą prędkością są równoważne. Rozumowanie Galileusza wespół z koncepcją absolutnego czasu, płynącego tak samo dla wszystkich obserwatorów, prowadzi do transformacji, która pozwala przeliczyć te same obserwacje dla różnych układów odniesienia. Transformacja Galileusza prowadzi do wniosku, że prędkości postrzegane przez różnych obserwatorów nie muszą być takie same, ale niezmienne pozostają odległości między punktami i odstępy czasu pomiędzy wydarzeniami.
Wkład Newtona W roku 1687 Newton zauważył, że ruch ciał na ziemi jest zawsze hamowany przez powietrze lub inne ośrodki, co w prawach fizyki uwzględniane jest jako opór. W próżni takie zjawisko nie występuje. Raz rozpędzone ciało zachowuje swój pęd. Koncepcja ta umożliwiła nowe spojrzenie na prawa ruchu ciał, które Newton sformułował jako trzy zasady dynamiki Newtona. Transformacja Galileusza jest z nimi zgodna.
Elektromagnetyzm wprowadza zamieszanie