W pierwszej połowie XIX wieku dzięki pracom Faradaya oraz Ampera udowodniono, że elektryczność i magnetyzm są różnymi aspektami tego samego zjawiska. Nazwano je oddziaływaniem elektromagnetycznym. Wielkim przełomem było ogłoszenie w roku 1867 przez Maxwella zestawu równań opisujących to zjawisko. Zależności opisywały własności mechaniczne fal rozchodzących się w eterze. Jednym z wniosków wypływających z tych równań było istnienie hipotetycznego promieniowania mającego postać propagujących się zaburzeń pola elektrycznego i magnetycznego. Prędkość rozchodzenia się tych oscylacji miała być równa prędkości światła.
„Dziwna” własność światła Do końca XIX wieku wszystkie obserwacje potwierdzały, że prawa dynamiki Newtona są spełnione dla wszystkich znanych ówczesnej nauce obiektów. Jedynym wyjątkiem okazało się światło. Newton utrzymywał, że światło jest strumieniem bardzo szybko poruszających się maleńkich ciał (cząstek). W roku 1801 Young udowodnił jednak, że światło jest falą. Wyprowadzono z równań Maxwella równanie falowe, opisujące ruch fali świetlnej, a wówczas okazało się, że w równaniu tym występuje pewien parametr o wymiarze prędkości, którego naturalną interpretacją jest prędkość fali świetlnej.