Powstały w ten sposób dwa problemy: w jakim ośrodku porusza się fala − inaczej, jakiego ośrodka jest zaburzeniem, oraz względem jakiego układu odniesienia jest ta prędkość liczona. Odpowiedzi na te pytania szukano w następujący sposób: na zasadzie analogii do właściwości dźwięku fizycy doszli do wniosku, że światło musi poruszać się w jakimś ośrodku, który nazwano eterem, oraz w naturalny sposób uważano, że prędkość występująca w równaniu falowym − prędkość światła − mierzona jest w układzie, w którym eter spoczywa. Eter miał wypełniać całą przestrzeń kosmiczną. Prędkość światła została zmierzona pierwszy raz przez Rømera i Huygensa i jej wartość była bardzo duża. Wynikało z tego, że ośrodek rozchodzenia się światła musiałby być bardzo sztywny i twardy. Ziemia wokół Słońca też poruszała się w eterze, więc zakładając, że ma on jakąś niezerową lepkość, powinna zostać wyhamowana. Oczywiste było, że tak się nie dzieje. Co więcej, eter powinien być nieruchomy, co wyróżniałoby go jako absolutny układ odniesienia.