Dodatkowo czołg uzbrojony był ruchomy karabin maszynowy Typ 91 kalibru 6,5 mm znajdujący się z przodu pojazdu, który był pochodną karabinu maszynowego Typ 99. Różnił się od pierwowzoru krótszą lufą oraz wyposażony był w rękojeść pistoletową i celownik optyczny z pięciokrotnym powiększeniem. Pojemność magazynka była prawie dwukrotnie większa od standardowego karabinu i wynosiła 50 naboi. Ponadto na wyposażeniu znajdował się zmodyfikowany karabin maszynowy Typ 97 kalibru 7,7 mm zainstalowany z tyłu wieży z magazynkiem na jedynie 30 naboi, przez co nie dawał on możliwości długiego prowadzenia ognia. Kąt podniesienia obu karabinów wynosił od -10° do +25° zaś na boki do 35°. Załoga czołgu mogła także prowadzić ostrzał z broni osobistej przez otwory pistoletowe i używać granatów ręcznych. Podczas wojny czołgi Typ 95 Ha-Go zostały wyposażone w cztery wyrzutnie granatów dymnych Typ 99 zainstalowanych w górnej części wieży lub na wieży. Czasami czołgi wyposażano w maszynowe karabiny przeciwlotnicze Typ 91 umieszczane na prawo od wieżyczki.
Komunikacja między czołgami odbywała się za pomocą chorągiewek sygnalizacyjnych. Jedynie czołgi dowódców kompanii i plutonów posiadały radiostacje wyposażone w anteny poręczowe. Radiostacje krótkofalowe pojawiły się dopiero pod koniec wojny i można je było spotkać w niewielu czołgach.