Po aresztowaniu przez reżim innych członków partii Dastagira Panjsheria i Saleha Mohammada Zeary w 1969 roku Amin stał się jednym z czołowych członków partiiMale 1982, s. 53. i pozostawał nim do czasu ich uwolnienia w 1973 rokuMale 1982, s. 53–54..
W okresie rządów Daouda Od 1973 do czasu zjednoczenia L-DPA w 1977 roku, Amin był drugim co do ważności działaczem frakcji Chalk. Taraki będący liderem frakcji uznawał Amina za ucznia, a sam Amin uważał Tarakiego za mentora. Ten oficjalny wizerunek był jednak błędny, Taraki potrzebował „taktycznych i strategicznych talentów”; motywacje Amina są bardziej niepewne, powszechnie uważa się jednak, że związał się on z Tarakim, aby chronić swoją pozycję w ruchu. W trakcie swojej działalności zyskał wielu wrogów, a najbardziej zauważalnym z nich był KarmalMale 1982, s. 54..
Gdy Mohammad Daud Chan obalił monarchię i ustanowił Republikę Afganistanu, chalkowska frakcja partii wsparła nowy system. Rząd ustanowił Front Narodowy, który prawdopodobne obejmował także frakcję Chalk. Przeciwnicy Chalk wewnątrz L-DPA, na czele z Karmalem wezwali Chalk do wystąpienia z sojuszu z centrowym rządem. Doprowadziło to do zaostrzenia wewnątrzpartyjnej rywalizacji.