Po bitwie, aktywność rosyjskich ciężkich okrętów spadła prawie do zera, a część załóg i średnich dział zdemontowanych z pancerników służyła na froncie lądowym wokół twierdzy. Pancerniki służyły też do ostrzeliwania celów naziemnych z obszaru bazy. Aktywność w tym okresie podejmowały kutry parowe pancerników, m.in. stawiając miny i pełniąc służbę dozorową. Od sierpnia 1904 Japończycy podjęli ostrzał okrętów stojących w porcie przez działa 120 mm i 18 sierpnia „Połtawa” została trafiona 4 pociskami 120 mm. 23 sierpnia „Sewastopol” wyszedł w morze w celu ostrzelania celów naziemnych, lecz wracając został poważnie uszkodzony na minie. Był następnie do listopada naprawiany w bazie za pomocą kesonu. Od 2 października ostrzał okrętów podjęły ciężkie działa lądowe i tego dnia oba pancerniki zostały uszkodzone kilkoma pociskami 280 mm, podczas następnych dni doznały dalszych uszkodzeń. 5 grudnia (22 listopada) 1904 „Połtawa” została trafiona w bazie w lewą burtę pociskiem 280 mm, który wybuchł powodując pożar i eksplozję amunicji. W efekcie, pancernik zatonął na płytkiej wodzie.