Wchłonęła ona wszystkie dotychczas działające brytyjskie grupy faszystowskie i nacjonalistyczne, jak Brytyjscy Faszyści, czy Narodowi Faszyści, z wyjątkiem zdecydowanie antysemickiej Imperialnej Ligi Faszystów Arnolda Leese’a. Przywódcami byli – oprócz O. Mosleya – Harold Nicolson, William Joyce, John Beckett, A.K. Chesterton. BUF była oparta na wzorach włoskich faszystów (włącznie z czarnymi strojami, od których jej członków nazywano potocznie „czarnymi koszulami”, symboliką i „rzymskim” pozdrowieniem). Powstały też bojówki paramilitarne pod nazwą Fascists Defense Force oraz odrębna organizacja kobieca. W czerwcu 1934 r. ugrupowanie liczyło już ponad 50 tys. członków, wywodzących się głównie z drobnego biznesu, konserwatywnej klasy średniej, zachowawczej arystokracji i kręgów wojskowych; było także dużo młodzieży i kobiet. Jednakże już w 1935 r. liczebność spadła do ok. 20 tys. Organami prasowymi były pisma „Action” i „Fascist Quarterly”.