po posądzeniu o brak umiejętności organizacyjnych (z powodu przedłużającej się budowy katedry) złożył urząd zastępcy wikariusza generalnego "in spiritualibus" (1950). Po umorzeniu śledztwa przez UB (1956) pomocnik w par. w Bobrownikach; administrator w par. w Brzezie nad Odrą k. Raciborza, kanonik gremialny katowickiej Kapituły Katedralnej (1957); kanonik penitencjarny (1958); jako wikariusz z obowiązkami proboszcza (1 marca 1958) kontynuował budowę katedry, prałat Jego Świątobliwości (1962); przewodniczący Komitetu Budowy Katedry (od 1968 r). Po konflikcie z biskupem Herbertem Bednorzem (1970) złożył rezygnację ze stanowiska proboszcza, budowniczego katedry Chrystusa Króla w Katowicach oraz przewodniczącego Komitetu Budowy. W 1973 r. przeszedł na emeryturę, zamieszkał w Jastrzębiu-Zdroju, wycofał się z działalności społecznej. Nadal pisał wspomnienia z okresu swojej działalności na Zaolziu, przeżyć z czasów stalinowskich (Czyściec, Biblioteka Spotkań, Paris 1985) i budowy katedry w Katowicach.