Z doby młodszej, która dobiega końca mniej więcej w połowie pierwszego tysiąclecia, zachowało się znacznie mniej źródeł bezpośrednich, jednak żywotność języka poświadcza zarówno odnaleziony do tej pory materiał, ukazujący rozległe i konsekwentne zmiany w fonetyce i morfologii, jak i źródła pośrednie.
Źródła thumb|Tabliczka złorzecząca odnaleziona w L’Hospitalet-du-Larzac, ok. 100 n.e. Język galijski poświadczony jest zarówno bezpośrednio – w różnego rodzaju inskrypcjach, znajdowanych przez archeologów na terenie Francji, Szwajcarii i Włoch – jak i pośrednio, dzięki zapisom w dokumentach i literaturze rzymskiej, a także analizie porównawczej niełacińskiego słownictwa francuskiego ze słownictwem obecnym w językach celtyckich.
Korpus tekstów galijskich obejmuje ponad 800 pozycji, z których większość zebrana została w wydanym w latach 1984–2003 pięciotomowym opracowaniu Recueil des inscriptions gauloises (RIG). Inskrypcje zawarte w RIG-u są w większości krótkie: to głównie dedykacje, epitafia, podpisy, wyrazy uczuć itp. Pośród niewielu dłuższych tekstów najważniejsze są te o charakterze magicznym, przede wszystkim kalendarz z Coligny (odn. 1897, Coligny) i tabliczki złorzeczące (łac. defixiones): z Larzac (odn. 1983, L’Hospitalet-du-Larzac) i z Chamalières (odn.