Krzywe B-sklejane składają się z fragmentów wielomianowych bądź wymiernych krzywych Béziera, najczęściej niskiego stopnia Dla krzywej B-sklejanej parametr również należy do przedziału Przedział ten jest dzielony na podprzedziały, a liczby określające ich granicę nazywane są węzłami (ang. ). Kolejne węzły mogą być sobie równe, tworząc w ten sposób puste podprzedziały – nie jest to błąd.
Jeśli węzłów jest a stopień wielomianów jest równy to do określenia krzywej potrzebne jest punktów kontrolnych, zaś liczba krzywych, które składają się na całość, wynosi Sklejane krzywe są zdefiniowane na przedziale nie na
Dowolny punkt na krzywej B-sklejanej jest dany wzorem, który wynika z algorytmu Mansfielda-de Boora-Coxa:
gdzie to unormowane funkcje B-sklejane stopnia
Krzywe B-sklejane mają następujące zalety w stosunku do krzywych wielomianowych i wymiernych: Lokalna kontrola kształtu – przemieszczanie jednego punktu kontrolnego wpływa na niewielkie otoczenie tego punktu, najwyżej sąsiednich krzywych. Możliwość dowolnego rozmieszczania węzłów daje lepszą i większą kontrolę nad kształtem krzywej. Dodatkowo jeśli węzły pokrywają się, tzn. istnieją puste podprzedziały, uzyskuje się „ostre” (nie gładkie) połączenia. W łatwy sposób można wstawiać nowe węzły (ang.