Także obalenie tezy o nieredukowalnej złożoności witki (przez wskazanie jej licznych podzespołów funkcjonujących gdzie indziej w komórce) falsyfikuje jedyną podjętą przez Dembskiego konkretną próbę zmatematyzowania „ukierunkowanej złożoności”.
Z kolei „filtr eksplanacyjny” Dembskiego opiera się na wstępnej eliminacji zjawisk losowych lub wynikających z praw przyrody – pozostałe uważa za zaprojektowane. W rzeczywistości jednak, aby ocenić status badanego zjawiska, trzeba znać już wcześniej historyczny rozkład jego prawdopodobieństwa (czyli jako zjawiska przypadkowe filtr odsiewa te, o których musimy wcześniej wiedzieć, że są przypadkowe). W ostatnim węźle decyzyjnym z kolei Dembski utożsamia złożoność z niskim prawdopodobieństwem (a skąd wiadomo, jakie ono jest, jeśli zjawisko jest unikatowe i dopiero mamy ocenić jego status?), które z kolei utożsamia (a priori) ze świadectwem zaprojektowania.