W swoich książkach Dembski unika podawania konkretnych wzorów i obliczeń mających dowodzić ID (a raczej wykazać niemożność naturalnego powstania złożonych struktur) za pomocą „ukierunkowanej złożoności”. Kiedy jednak to robi, popełnia rażące błędy. Jedyne wyliczenie „ukierunkowanej złożoności” według swego wzoru podjął w książce „No Free Lunch”, dla witki bakterii E. coli. W swych wyliczeniach założył całkowicie losowe powstanie od razu gotowych elementów witki tej akurat bakterii (a więc model kreacji witki z roztworu, a nie stopniowej ewolucji!). Uzyskał wynik rzędu 1020 możliwych wariantów, i odwołując się do pojęcia nieredukowalnej złożoności innego przedstawiciela ruchu ID, M. Behe, orzekł, że powstanie tej struktury etapowo jest niemożliwe w realistycznym czasie. Jednak pominięcie jakichkolwiek elementów ewolucji (mutacji, doboru naturalnego) w tym modelu sprawia, że testuje on de facto nieprawdopodobieństwo spontanicznej kreacji. Uwzględnienie minimalnych założeń ewolucji doprowadziło samego Behe do uzyskania wyników symulacji, w których takie struktury powstają bardzo szybko w skali geologicznej.