Zabiegom o wcielenie Ruskiej Wsi towarzyszyła kampania prasowa, w której obok argumentu, że rzeszowski dworzec kolejowy stoi na terenie Ruskiej Wsi, pojawiły się także skargi na nieprzestrzeganie godziny policyjnej przez tamtejsze karczmy, na wydawanie przez urząd gminy świadectw moralności wszystkim starającym się o przyjęcie na służbę, na analfabetyzm wójtów i na nieuczciwą konkurencję ze strony rzemieślników.
Historyczna kolebka Rzeszowa Władysław Makarski upatruje w Ruskiej Wsi pierwotnego grodu rzeszowskiego z czasów rządów halicko-włodzimierskich na Rusi Czerwonej, przy czym rozważa możliwość jego polskiej genezy przed zasiedleniem przez Rusinów. Wychodząc od sugestii Franciszka Kotuli, że znane z aktu lokacyjnego Kazimierza Wielkiego dla Rzeszowa (1354) Staromieście było początkowo tylko podgrodziem, Makarski uznaje Staromieście za drugi z kolei, przejściowo dominujący ośrodek miejski, założony być może dopiero po polskim podboju z ok. 1345. Jeśli poświadczona w 1445 jako medietas suburbii Rzeszow Ruska Wieś (Ruskawyesz) otrzymała swą nazwę etniczną w opozycji do przedlokacyjnego grodu w Staromieściu, musiała być od niego starsza, a po jego założeniu ulec degradacji do roli podmiejskiej. Na poparcie tej tezy Makarski przywołuje wieloetapową ewolucję osadniczą Leżajska z jego zaginionym Ruskim Przedmieściem.