Andrzej Janeczek podobnie uważa Ruską Wieś za podupadłą później najstarszą część grodu z czasów przedlokacyjnych. Wymienia Rzeszów wśród tych osad pogranicza polsko-ruskiego, które w toku kolonizacji polsko-niemieckiej na prawie magdeburskim, rozpoczętej jeszcze przed włączeniem Rusi Czerwonej w granice Polski, przybrały postać wielogminną (w sensie prawnym, etnicznym i wyznaniowym). Janeczek wskazuje, że korzyści gospodarcze z lokacji na prawie niemieckim polegały na sprowadzaniu nowych osadników, toteż w pierwszym etapie kolonizacji nadawane przywileje obejmowały wyłącznie ludność napływową, czego skutkiem była segregacja prawna i przestrzenna w obrębie rozwijanych w ten sposób osad ruskich. Jeśli ślady okolnicy w zabudowie Staromieścia odczytywać za Kotulą jako pozostałość wczesnej gminy na prawie niemieckim, w drugiej połowie XIV w. funkcjonowały aż trzy ośrodki Rzeszowa: stary ruski gród odnotowany w XV w. już tylko jako Ruska Wieś, pierwotna osada katolicka w Staromieściu oraz nowe miasto lokacyjne z 1354 wokół Rynku (analogiczny przykład stanowi podlaski Węgrów, na który składało się Stare, Nowe i Ruskie Miasto).