dywizjon niszczycieli(I grupa transportowa) USS „Maury” (DD-401) „Oyashio” USS „Perkins” (DD-377) Task Group 67.2.2(krążowniki ciężkie) USS „Minneapolis” (CA-36) „Kagerō” USS „New Orleans” (CA-32)24. dywizjon niszczycieli(II grupa transportowa) USS „Pensacola” (CA-24) Task Group 67.2.3 USS „Honolulu” (CL-48) USS „Northampton” (CA-26)9. dywizjon niszczycieli USS „Lamson” (DD-367) USS „Lardner” (DD-487) W tym samym czasie dowodzący od 18 października teatrem południowego Pacyfiku wiceadmirał William Halsey zdecydowany był w jak największym stopniu uniemożliwić Japończykom zaopatrzenie broniącego się już na tym etapie kampanii japońskiego ugrupowania na Guadalcanalu. Dowodzący więc krążownikami w regionie kadm. Thomas Kinkaid otrzymał od Halseya rozkaz utworzenia nowej grupy okrętów nawodnych, oznaczonej jako Task Force 67 (TF67), złożonej z nowo przybyłych na południowy Pacyfik okrętów oraz kilku krążowników pełniących dotąd zadania eskortowe dla lotniskowców.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Bitwa pod Tassafarongą · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.