w zależności od sytuacji klinicznej także prolaktyny, SHBG i inhibiny B. Badania te pomagają różnicować zaburzenia funkcji jąder oraz zaburzenia osi podwzgórze–przysadka–jądra.
U mężczyzn z azoospermią, ciężką oligozoospermią, podejrzeniem niedrożności dróg wyprowadzających nasienie lub określonymi nieprawidłowościami w badaniu klinicznym wskazana może być pogłębiona diagnostyka urologiczna, obejmująca m.in. ultrasonografię moszny i jąder oraz ocenę dróg wyprowadzających nasienie. Przy małej objętości ejakulatu można również wykonać badanie moczu po ejakulacji w kierunku ejakulacji wstecznej.
W wybranych przypadkach wykonywana jest diagnostyka genetyczna, szczególnie u mężczyzn z azoospermią lub ciężką oligozoospermią. Obejmuje ona m.in. analizę kariotypu oraz badanie mikrodelecji chromosomu Y w regionie AZF. U mężczyzn z wrodzonym brakiem nasieniowodów lub jego podejrzeniem zaleca się również diagnostykę wariantów genu CFTR.