W dniu 23 czerwca 1945 wydał pismo Do wszystkich członków PPS, wzywające do oczekiwania na decyzje legalnych władz PPS, zaś na spotkaniu podziemnego CKW PPS w dniu 30 czerwca 1945 podjął decyzję o rozwiązaniu podziemnej sieci organizacyjnej. Jednak przedstawiciele „lubelskiej” PPS jako jeden z warunków połączenia wskazywali zakaz działalności publicznej dla Zygmunta Zaremby. Po zerwaniu umowy przez „lubelską” PPS, współpracował z Zygmuntem Żuławskim przy nieudanej próbie tworzenia Polskiej Partii Socjalno-Demokratycznej. Po klęsce koncepcji Żuławskiego postanowił dalej kontynuować działania konspiracyjnej PPS.

Jesienią 1945 przygotował projekt Tez ideologicznych PPS dyskutowany w gronie byłych działaczy PPS-WRN: Kazimierza Pużaka (który powrócił z moskiewskiego więzienia), Tadeusza Szturm de Sztrema, Józefa Dzięgielewskiego, Ludwika Cohna, Mariana Bomby, Kazimierza Rysiewicza, Leszka Florczyka.

Emigracja Zagrożony aresztowaniem, w marcu 1946 wyjechał do Francji pod fałszywym nazwiskiem wraz z transportem Polskiego Czerwonego Krzyża.

Latem 1946 został przewodniczącym powołanej z jego inicjatywy Delegacji Zagranicznej PPS (reprezentującej krajowe struktury niezależnej Polskiej Partii Socjalistycznej).