Od października 1939 redagował pismo Informator (oparte na nasłuchu radiowym i przepisywane na maszynie ok. 100 egz.), zaś od stycznia 1940 drukowane pismo WRN (od 3 do 8 tys. egz.) – od stycznia 1941 jako dwutygodnik. W czerwcu 1944 WRN powrócił do nazwy Robotnik, również redagowany przez Zarembę.

Po wyjeździe do Londynu Tomasza Arciszewskiego od lipca 1944 stał na czele Centralnego Kierownictwa Ruchu. Główny twórca „Programu Polski Ludowej” sztandarowego dokumentu programowego socjalistów oraz autor publikacji „Demokracja społeczna. Wizja ustroju przejściowego” najbardziej dojrzałego dokumentu określającego koncepcje ustrojowe socjalistów.

Od stycznia 1944 był wraz z Kazimierzem Pużakiem i Tomaszem Arciszewskim przedstawicielem PPS w podziemnym parlamencie Radzie Jedności Narodowej.

Uczestniczył w powstaniu warszawskim w Śródmieściu. Od 2 sierpnia do 4 października wydał 61 numerów Robotnika. Był jednym z organizatorów przedrukowywanych w Londynie apeli do działaczy lewicy w Wielkiej Brytanii i USA o wsparcie dla powstania. Wraz z Pużakiem był inicjatorem wydania w czasie powstania ustawy o radach zakładowych, mającej na celu wprowadzenie zasady współzarządzania w zakładach pracy.