Cztery z nich, należące do typu D, otrzymały polskie oznaczenia: BDD-1, -2, -3 i -7. Dwie pozostałe BDD-5 i BDD-6 należały do typu DM, różniącego się możliwością stawiania min. Ponadto, w skład zespołu weszła siódma duża barka BDD-4 włoskiego typu MZ wzorowanego na MFP, przejęta wcześniej przez Niemców od Włochów.
Dalsze barki zespołu desantowego były amerykańskie, również wojennej budowy, z odkrytymi ładowniami. Korzystając z oferowania na sprzedaż na rynek cywilny znacznych ilości nadwyżek amerykańskich desantowych jednostek pływających z demobilu, część z nich zakupiło do celów transportowych polskie Ministerstwo Komunikacji i armatorzy prywatni. Spośród nich, Marynarka Wojenna przejęła w 1950 roku 11 średnich barek desantowych do transportu czołgów typu LCT(5) – Landing Craft, Tank, Mk V, które otrzymały numery: BDS-50 – BDS-60, oraz 3 małe barki desantowe typu LCM(3) – Landing Craft, Mechanised, Mk III – numery: BDM-100 – BDM-102. Po remoncie weszły one do polskiej służby w latach 1950-52. We wrześniu 1953 roku do flotylli desantowej dołączono także 6 opisanych wyżej kutrów desantowych typu LCP(L).