Masakra w Ludlow – jedna z najkrwawszych w amerykańskiej historii walk o prawa pracy. Doszło do niej 20 kwietnia 1914 roku w w stanie Kolorado.
Podłożem masakry były protesty górników spółki Colorado Fuel and Iron, której większościowym udziałowcem został John D. Rockefeller Jr.. Jej prezesem zarządu w 1907 roku został mianowany LaMont Montgomery Bowers, realizujący interesy Rockefellera i jego doradcy Fredericka Gatesa. Warunki pracy były złe, górnicy otrzymywali wypłatę w bonach możliwych do zrealizowania tylko w sklepach spółki, dochodziło do licznych wypadków na skutek lekceważenia zasad bhp. Zjednoczony Związek Górników Ameryki (UMWA) zorganizował protest przeciwko obniżce stawki płac w roku 1913 do poziomu 1,68 $ za dzień pracy. We wrześniu 1913 roku spółka odmówiła propozycji mediacji z pracownikami ze strony rządu federalnego. 23 września 1913 roku 9 tysięcy górników z rodzinami (ok. 70% pracowników) porzuciło pracę i przeniosło się do obozów, w tym obok osady górniczej Ludlow. Dochodziło do walk między uzbrojonymi w broń palną górnikami a wynajętymi przez spółkę agentami agencji detektywistycznej Baldwin-Felts, mającymi status zastępców szeryfa. Do najcięższej z nich doszło 17 października, w której agenci użyli również samochodów opancerzonych i karabinów maszynowych.