w Polsce, zanikła. Jej wykorzystanie ponownie zaczęło rosnąć wraz z modą na tradycyjne i miejscowe źródła pożywienia. Z młodych liści podagrycznika można na wiosnę sporządzać sałatkę o aromatycznym smaku, przez niektórych określanym jako gorzki, ale zawierającą cenne witaminy i związki czynne. Starsze liście można gotować, podobnie łodygi i korzenie. Różne części roślin dodawano do zup, młode liście i pędy także jako dodatek do potraw z makaronu lub ryżu. Roślina wykorzystywana bywa jako zielony barwnik spożywczy. Według Łukasza Łuczaja zwłaszcza starsze części rośliny mają smak nieprzyjemny i w jego opinii roślina nadaje się do spożycia raczej tylko w ostateczności. Roślina lecznicza Dawniej leczono zielem dnę moczanową i okładano nim rany, ale już w początkach XIX wieku jego wykorzystanie do celów leczniczych zanikało. Roślinie przypisywane jest działanie słabe uspokajające, moczopędne, przeciwzapalne. Roślina paszowa Roślina u różnych autorów ma różne oceny znaczenia pastewnego. Bywa określana jako chętnie zjadana przez zwierzęta, ale też według innych autorów spożywana ma być niechętnie, a przy tym choć nieszkodliwa dla zwierząt, określana jest jako mało pożywna i wodnista.