Ze względu na kierunek wzrostu i sposób rozgałęziania wyróżnia się łodyżki: ortotropowe – rosnące ku górze i prostopadle do podłoża, rozgałęziające się sympodialnie, plagiotropowe – płożące się po ziemi i rozgałęziające się monopodialnie. Mchy rzadko rosną pojedynczo, zwykle wyrastają w postaci gęstych darni (w przypadku mchów ortotropowych) lub ścielących się kobierców (mchy plagiotropowe). W budowie anatomicznej łodyżki wyróżnia się: skórkę (epidermę), korę (sklerodermę), tkankę zasadniczą (parenchymatyczną) i wiązkę przewodzącą. Z dolnej części łodyżki wyrastają wielokomórkowe chwytniki. Listki mchów są z reguły całobrzegie, siedzące i najczęściej zbudowane z jednej warstwy komórek. Wyrastają w trzech, rzadko dwóch rzędach, przy czym zwykle ich układ jest zaburzony w wyniku skręcania łodyżki. Wszystkie listki asymilacyjne są zwykle podobne do siebie, czasem odmienny jest jeden z trzech rzędów lub listki na bocznych gałązkach różnią się od listków na łodyżce. Listki mają kształt niezbyt zróżnicowany – od owalnego do lancetowatego, zazwyczaj z zaostrzonym wierzchołkiem. Przez ich środek biegnie podłużne zgrubienie z kilku warstw komórek, tzw. żeberko, pełniące funkcję wzmacniającą, a nie przewodzącą jak wiązki przewodzące u roślin naczyniowych. U nasady listków często występują tzw.