uszka powstające z większych od reszty i wypukłych komórek, u niektórych gatunków schodzą one na łodyżkę i zrastają się z nią (listki zbiegające). U niektórych mchów występują tzw. nibylistki – nitkowate, liściokształtne wyrostki służące do zatrzymywania wody. U płonników listki pokryte są charakterystycznymi, podłużnymi listewkami, na przekroju poprzecznym wyglądającymi jak kolumny z kilku-kilkunastu komórek. Listewki te znacznie zwiększają powierzchnię asymilacyjną liścia i ułatwiają gromadzenie wody.
Sporofit thumb|Płonnik włosisty z dobrze widocznymi puszkami sporofitu. Diploidalny sporofit jest pokoleniem żyjącym stosunkowo długo (w porównaniu do wątrobowców) – może żyć przez trzy lata. Składa się ze stopy, sety, szyjki i puszki zarodni okrytej czepkiem. Stopa kotwiczy sporofit w gametoforze i pobiera z jego tkanek wodę, sole mineralne i związki organiczne. W tym celu jej komórki często wytwarzają wyrostki ścian komórkowych zwiększających powierzchnię kontaktu. Seta mchów jest sztywna dzięki grubościennym komórkom epidermy i czasem też komórek leżących pod nią. W secie biegnie tkanka przewodząca składająca się z hydroidów i leptoidów. Na szczycie sety tworzy się zarodnia. Jej ścianki są wielowarstwowe. Warstwa zewnętrzna zawiera chloroplasty i szparki.