zarazem jednak doprowadziły do znacznego wzrostu cen nieruchomości w Wielkopolsce i na Pomorzu Gdańskim. Wspierały zacieśnianie więzów wspólnotowych, lokalne rzemiosło i przetwórstwo oraz rozwój infrastruktury, w tym publicznej i komunikacyjnej, pełniąc tym samym rolę kulturotwórczą. Wprowadziły zmianę układu przestrzennego wielu wsi regionu, z jednej strony dbając o ich zadrzewienie, z drugiej nasycając ich budownictwo cechami regionalnymi charakterystycznymi dla Niemiec i realizując tym samym założenia architektury kolonialnej.
Organizacja Struktura W skład Komisji Kolonizacyjnej, oprócz prezesa i nominowanych przez kanclerza komisarzy, wchodzili: naczelni prezesi prowincji objętych jej działalnością (z urzędu będący zastępcami prezesa Komisji), ministrowie rolnictwa, finansów, oświaty i spraw wewnętrznych oraz członkowie mianowani przez króla.
Administracja Komisji pierwotnie zorganizowana była w czterech (potem pięciu) decernatach, zajmujących się odrębnymi obszarami działalności Komisji. W 1897 r.