thumb|240px|Wybroczyny plamicowe Skaza krwotoczna (łac. diathesis haemorrhagica), plamica, purpura – nadmierna skłonność do krwawień wywołana zaburzeniami w układzie hemostazy (krzepnięcia i fibrynolizy). Objawiać się może krwawieniami w obrębie skóry (siniaki), błon śluzowych, nosa, stawów, mózgu z dróg rodnych, dróg moczowych, przewodu pokarmowego, wydłużonym krwawieniem po urazach tkanek.
Klasyfikacje i przyczyny Ze względu na mechanizm powstawania, skazy dzieli się na skazy naczyniowe, osoczowe, płytkowe i mieszane (np. rozsiane krzepnięcie wewnątrznaczyniowe, łączące w sobie wszystkie trzy elementy). Ponadto podzielić je można na skazy wrodzone i nabyte. Najczęstszą skazą krwotoczną wrodzoną jest choroba von Willebranda.
Skazy naczyniowe Spowodowane są nieprawidłową budową naczyń, zwiększeniem przepuszczalności ich ścian lub uszkodzeniem. wrodzone: wrodzona naczyniakowatość krwotoczna – choroba Rendu, Oslera i Webera plamice we wrodzonych chorobach tkanki łącznej: zespół Ehlersa i Danlosa zespół Marfana wrodzona łamliwość kości nabyte: zapalenie naczyń związane z przeciwciałami IgA plamice związane ze zwiększeniem ciśnienia żylnego – nieduże wybroczyny na nogach powstające w wyniku zastoju żylnego lub na twarzy i górnej części tułowia wskutek kaszlu, wymiotów, dźwigania ciężarów, u kobiet po porodzie i