Albert uczynił swej żonie Celie (od tej chwili granej przez Whoopi Goldberg) piekło na ziemi. Sprowadził do domu swoją chorą kochankę, piosenkarkę Shug Averey. Chce ją wyleczyć i nawet osobiście dla niej gotuje. Ta jednak rzuca o ściany jego przypalone potrawy i dopiero wtedy zaczyna jeść, gdy gotuje dla niej Celie. Obie kobiety nieoczekiwanie stają się dobrze rozumiejącymi się przyjaciółkami. Shug wydobywa Celie z depresji i zobojętnienia na swój los i rozbudza w niej feministyczną emancypację. Celie odkrywa nagle, że również kobieta ma prawo do samoobrony.
Dalsza akcja dzieje się w roku 1922. Harpo otwiera własny lokal z muzyką jazzową, w której śpiewa kochanka jego ojca, Shug. Ojcem Shug jest pastor, który w sąsiadującej świątyni protestanckiej nawołuje do buntu przeciw nowemu Babilonowi. Uważa swą córkę za zepsutą i nie chce utrzymywać z nią kontaktów.
Gdy śpiewaczka Shug Averey wyjeżdża ze swoim zespołem do Chicago, Celie również chce zmienić swoje życie i zaczyna pakować walizki, jednak nie potrafi podjąć ostatecznie decyzji o opuszczeniu męża.