Millie, biała żona burmistrza, spotyka Sofię z dziećmi na ulicy. Kobieta pełna zachwytu dla urody dzieci całuje maluchy i pyta, czy Sofia nie zechciałaby podjąć u niej pracy w domu jako gosposia. Sofia odrzuca z odrazą propozycję, a gdy podchodzi sam burmistrz Sofia powtarza ponownie brzydkie słowa poprzednio skierowane do burmistrzowej. Zostaje za to spoliczkowana, ale nie pozostaje dłużna i oddaje cios burmistrzowi, za co trafia do więzienia. Po 3 latach pani Millie zabiera Sofię do swojego domu na służbę – trwa ona 12 lat.
Ciąg dalszy losów bohaterów dzieje się w roku 1936: Shug Averey przyjeżdża z mężem z Chicago. Pewnego dnia gdy zajrzała do skrzynki na listy Alberta, znalazła list do Celie. Był od siostry Nettie, która przeniosła się do Afryki i która odkryła, że dzieci Celie, Adam i Olivia, zostały adoptowane przez rodzinę protestantów, przy której wspólnie się wychowały. Okazało się, że przez wiele lat Nettie dotrzymywała obietnicy i pisała listy do Celie, ale mąż wszystkie listy przechwytywał i ukrywał. Pod luźną deską w podłodze Celie znalazła schowek, gdzie chował wszystkie listy. To rozbudziło bezgraniczną nienawiść Celie do prześladowcy. Zapragnęła nawet poderżnąć mu gardło podczas kolejnego golenia, ale Shug ją powstrzymała.