Podając przykład Niemiec, wzywał do podjęcia wzmożonej pracy nad odbudową kraju. Dla wielu polskich inteligentów ta propozycja nawiązywała wprost do idei głoszonych przez pozytywistów warszawskich czy krakowskich konserwatystów. Rozumiano je zarazem jako zawołanie do „przeczekania” radzieckiej okupacji. Uważał także za konieczność doprowadzenie do pokojowego uregulowania stosunków polsko-niemieckich, mimo prezentowanej przez ówczesne władze komunistyczne wrogiej polityki wobec Niemców. Podkreślając znaczenie pracy Edmunda Osmańczyka, Jan Szczepański uznawał, że zaatakowała ona „stereotyp myślenia o Polakach jako o narodzie istniejącym dzięki powstaniom, a nie pracy organicznej”. Zupełnie inaczej zareagowały na tę publikację ówczesne władze. Choć książka nie znalazła się na liście publikacji zakazanych przez cenzurę, w 1949 uznano ją za szkodliwą i propagującą „nacjonalistyczne odchylenie”. W konsekwencji nie wyrażano zgody na kolejne wznowienia, zaś w 1950 resztę nakładu zniszczono, a tytuł wycofano ze szkolnych bibliotek. W latach 1945–1946 Edmund Osmańczyk był korespondentem wojennym prasy „czytelnikowskiej”. Relacjonował m.in. konferencję w Poczdamie oraz proces norymberski dla „Dziennika Zachodniego”, „Dziennika Polskiego”, „Odrodzenia” i „Przekroju”.