W latach 1947–1952 pracował jako korespondent zagraniczny Polskiego Radia. Jednocześnie od grudnia 1948 do listopada 1952 mieszkał w domu przy ulicy Jaworowej 34 w Szczecinie.
W 1952 został ściągnięty do Polski, zamieszkał na stałe w Warszawie. Był posłem na Sejm PRL I kadencji (20 listopada 1952 – 20 listopada 1956) z okręgu nr 41 (Stargard Szczeciński) i II kadencji (20 lutego 1957 – 20 lutego 1961) z okręgu wybranym w okręgu nr 61 (Koźle). W Sejmie brał udział w pracach Komisji Ustawodawczej, Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Nadzwyczajnej Ziem Zachodnich. Podkreślając swą lojalność wobec obozu władzy, poruszał zarazem kwestie ważne dla autochtonicznych mieszkańców tzw. Ziem Odzyskanych. Uprawiana przez niego publicystyka w realiach stalinizmu był typowa dla osób, które zaakceptowały zachodzące zmiany ustrojowe. Ich ilustrację stanowiła wydana w 1953 praca Śląsk w Polsce Ludowej, w której – zarzucając części duchowieństwa na Śląsku szerzenie nastrojów separatystycznych – autor przeciwstawiał jej tzw. księży patriotów akceptujących zachodzące przemiany społeczne. Akceptował też zmianę nazwy Katowic na Stalinogród.