W latach 1924–1930 była klasyfikowana w czołowej dziesiątce na świecie według rankingu ogłaszanego w „Daily Telegraph”. Najwyższe miejsce w tym zestawieniu – 3. – zajmowała w 1927 (za Helen Wills i Lilí Álvarez). Była również dwukrotnie w czołówce rankingu amerykańskiego – na 2. miejscu w 1925 (za Wills) i 1926 (za Mallory). Znana z częstych startów i to zazwyczaj we wszystkich konkurencjach turniejowych, w swoim najlepszym roku 1924 uczestniczyła w 35 imprezach, odnosząc 75 zwycięstw w 88 finałach. Jeszcze w 1934 startowała w 19 turniejach.
Także w 1934 odniosła ostatni triumf na Wimbledonie, wygrywając grę podwójną z Simone Mathieu. Ustanowiła tym samym rekord 19 zwycięstw wimbledońskich, który przez ponad 40 lat pozostawał niepobity. Ryan zakończyła w 1935 występy w gronie amatorów i pracowała jako zawodowa trenerka tenisa. Mieszkała w Londynie i co roku gościła na kortach Wimbledonu w roli widza. W 1977 była gościem honorowym obchodów 100-lecia turnieju. Pięć lat wcześniej została wpisana do Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy.